Τον χειμώνα του 1902, μια γυναίκα ονόματι Μαίρη Άντερσον ταξίδευε στη Νέα Υόρκη και διαπίστωσε ότι ο κακός καιρός έκανεοδήγησηπολύ αργός.Έτσι έβγαλε το σημειωματάριό της και σχεδίασε ένα σκίτσο: έναλαστιχένιος υαλοκαθαριστήραςστο εξωτερικό τουανεμοθώρακας, συνδεδεμένο με έναν μοχλό μέσα στο αυτοκίνητο.
Η Άντερσον κατοχύρωσε την εφεύρεσή της με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον επόμενο χρόνο, αλλά λίγοι άνθρωποι είχαν αυτοκίνητα εκείνη την εποχή, οπότε η εφεύρεσή της δεν προσέλκυσε μεγάλο ενδιαφέρον.Μια δεκαετία αργότερα, όταν το Model T του Χένρι Φορντ έφερε τα αυτοκίνητα στο mainstream, το «The Anderson»καθαριστικό τζαμιών«ξεχάστηκε».
Τότε ο Τζον Οϊσέι προσπάθησε ξανά.Η Oishei βρήκε ένα χειροποίητο, τοπικής παραγωγήςυαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτουπου ονομαζόταν Rain Rubber. Εκείνη την εποχή, το παρμπρίζ χωριζόταν σε πάνω και κάτω μέρη, και τοβροχή από καουτσούκγλίστρησε κατά μήκος του κενού ανάμεσα στα δύο κομμάτια γυαλιού. Στη συνέχεια, ίδρυσε μια εταιρεία για να το προωθήσει.
Ενώ η συσκευή απαιτούσε από τον οδηγό να χειρίζεται την κόλλα βροχής με το ένα χέρι και το τιμόνι με το άλλο, γρήγορα έγινε στάνταρ εξοπλισμός στα αμερικανικά αυτοκίνητα.Η εταιρεία του Oishei, που τελικά ονομάστηκε Trico, σύντομα κυριάρχησε στηνμάκτρο υαλοκαθαριστήρααγορά.
Με τα χρόνια,υαλοκαθαριστήρεςέχουν επανεφευρεθεί ξανά και ξανά ως απάντηση στις αλλαγές στο σχεδιασμό του παρμπρίζ. Αλλά η βασική ιδέα εξακολουθεί να είναι αυτή που σκιαγράφησε ο Άντερσον σε ένα τραμ της Νέας Υόρκης το 1902.
Όπως το έλεγε μια πρώιμη διαφήμιση για υαλοκαθαριστήρες: «Καθαρή όρασηαποτρέπει τα ατυχήματα και δημιουργείευκολότερη οδήγηση.”
Ώρα δημοσίευσης: 10 Νοεμβρίου 2023